De naweeën van de wereldwijde pandemie van een paar jaar geleden worden uitgesteld, opgerakeld en herzien. Dit is de wereld van nu. Kinderen zijn per definitie afhankelijk, volwassenen uh kinderen van onze ouders in principe niet. Erfelijk belast, niet omdat ik het zeg, maar omdat het zo is ontstaan: de familiewetten. En die gelden niet iedereen.
Wat wel universeel geldt in de familiewetten: hoe het moet zijn en hoe het niet moet zijn. Want daar zijn wetten voor: de wet voorschrijven. Een boel ‘moeten’ en ‘willen’ en wat minder overgave aan wat is. Dat wordt ingewikkeld in het dagelijks leven van vandaag de dag. En niet alleen voor mij: het leven is zelden compleet. Compleetheid is meestal illusie, en heel soms een ervaring die wordt geleid door en in overgave. Waaraan meestal niets makkelijks vooraf gaat en veel ingewikkelds.
Aftellen met die afwikkeling dus. Te beginnen bij ontwikkeling. We hebben elkaar nodig en soms zit daar een moment van afhankelijkheid bij. Van interdependence en zoeken tot independence en vinden. Wat wat – is cultureel bepaald en er is iets met religie, maar dat laat ik hier weg. Ondanks dat religie de cultuur sterk vertegenwoordigd en onveranderlijk sterk bepaald. Nu heb je wet en wet. En cultuur en religie dus.
Daar stopt het – en botst het.
Terug naar de wetten en cultuur. We hebben een rechtsorde, niet bepaald een makkelijke, die helpt de samenleving ordenen. Vooraf bij diffusie, pluriformiteit en het recht doen en maken in verschillende werkelijkheden plus situationele omstandigheden tegelijk op dezelfde plek. Ik word er nu al moe van. Doe maar wat leuks.
We worden dagelijks geleid door de familiewetten, die bepalen de ordening van ons dagelijkse leven in het familiesysteem. Je wordt erin geboren en je gaat erin dood. Soms is doorbreken mogelijk, een uitweg vinden. De normale uitweg én instandhouding is: tadaaaaaaa….. een kind. Een nieuw systeem is geboren, inclusief de kenmerken van het oude. Nu heb ik geen baby, wel flow, dus ik weet er niets van. Waar ik wel iets van weet, is dus dat ordenen. En kijken naar de mogelijkheden binnen de grenzen van de werkelijkheid in een situatie.
Mogelijkheden in grenzen? Ja, leuk, iets nieuws! En dat zonder baby. Ik ben jurist geworden, omdat ik goed kan ordenen en van duidelijkheid houd. En ik houd van opruimen en ontwikkelen en afwikkelen en op- en aftellen en van mensen. Dat laatste heeft lang geduurd. Eerst hield ik meer van dieren, maar dan blijf je zo in de codependency hangen en dat ontwikkelt niet lekker op lange termijn. De mensen dus en de menselijkheid in de geautomatiseerde toegestane werkelijkheden van nu. Wat een toestand.
Wat een heerlijk eerlijk stuk!