Morgen is nu

Laatst was ik bij een seminar over de evaluatie van IT-projecten, over het nut en belang van evalueren als project zelf.* Onderdeel ervan was een college van Hans Mulder over het falen van grote IT-projecten. Het is voor mij herkenbaar hoe zijn passie voor ICT als kind aan de keukentafel is ontstaan: mijn vader was namelijk ‘Mister Oracle himself ‘. De belangrijkste les die ik van hem heb meegekregen, is eerlijk en betrouwbaar zijn. Durf het ook te erkennen als iets misgaat en leer ervan. Focus houden en genieten van alle ervaringen en de wereld.

Terug naar het verhaal. Het mislukken, dat betekent het niet in gebruik nemen van systemen, is voor bijna de helft een menselijk probleem en niet technisch van aard, vertelde Mulder. Digitale transformatie binnen bijvoorbeeld de overheid impliceert het (laten) maken van systemen die worden gekenmerkt door een architectuur die aanpasbaar is aan de steeds veranderende omgeving. De clou van het verhaal is een stevig fundament, waarop nog een eeuwigheid kan worden gerekend. De consequentie van het continue aanpassen van software, zonder het bestaan van een goede basis, is dat het leidt tot wiebelige constructies in de toekomst. Dit gaat dus niet alleen over mensen en techniek, maar ook over netwerken. De vraag die dan opkomt is: hoe bepaal je een stevig fundament? Wat is voor wie (of welke organisatie) belangrijk? Waar zitten de overeenkomsten en waar de verschillen? Wat is voor welk moment het belangrijkst? Is het typisch iets van tegenwoordig om veel aan de oppervlakte te doen in plaats van weinig en wel de diepte in? Of is dat tijdloos?

Het kenmerk van mijn generatie is dat alles mogelijk is. Alles is er al. We moeten het alleen opmerken, maar daarbij kunnen we elkaar helpen. Risico’s bestaan per definitie: we kunnen niet alle fouten voorkomen, ook niet middenin en vanwege digitaliseringsprocessen. Het vermogen tot beoordelen wordt keer op keer op de proef gesteld en met de tijd komen de antwoorden. Als mens kunnen we gelukkig elke dag ons best doen om integer en betrouwbaar te zijn en om elkaar op die manier te benaderen. In mijn ogen is dát verantwoordelijkheid nemen voor de fase waarin we ons op dit moment bevinden, maar misschien wel altijd. Ik begreep vroeger lang niet altijd de gedachten van mijn vader en zijn werk in de IT, maar sinds de film Interstellar (2014) weet ik dat we het beste kunnen samenwerken. Relaties opbouwen en vertrouwen leren hebben kost tijd, maar uiteindelijk is het netwerk letterlijk goud waard.

*Column uit Informatie (nu onderdeel van Connect), maart 2016

Geef een reactie